جرایم مالی از جمله کلاهبرداری و خیانت در امانت همواره جزء پرمراجعهترین موضوعات در دادگاهها هستند. در نگاه اول شباهتهایی میان این دو وجود دارد، اما قانونگذار برای هر یک ارکان و شرایط خاصی تعیین کرده است.
-
کلاهبرداری: زمانی تحقق مییابد که مرتکب با وسایل متقلبانه (مانند جعل اسناد، وعدههای دروغین یا معرفی خود به عنوان شخصی غیرواقعی) دیگری را فریب داده و مال او را ببرد. رکن اصلی در کلاهبرداری، فریب و نیرنگ است.
-
خیانت در امانت: زمانی رخ میدهد که مالی به صورت مشروع و با اعتماد مالک، به فردی سپرده شود اما او برخلاف توافق، آن مال را تلف، مصرف یا تصاحب کند. در اینجا عنصر حیله وجود ندارد، بلکه سوءاستفاده از اعتماد است.
برای مثال، اگر کسی خود را به دروغ نماینده یک شرکت معرفی کرده و پولی دریافت کند، کلاهبرداری است. اما اگر شخصی خودرویی را برای فروش به فردی بسپارد و او خودرو را به نفع خود بفروشد، خیانت در امانت محسوب میشود.