حضانت فرزند پس از جدایی والدین از مسائل بسیار حساس است. قانون مدنی ایران حضانت فرزند را تا ۷ سالگی به مادر سپرده و پس از آن به پدر واگذار میکند. اما این قاعده مطلق نیست و دادگاه همواره مصلحت طفل را بر هر قاعدهای مقدم میداند.
به عنوان نمونه، اگر پدری پس از ۷ سالگی کودک صلاحیت اخلاقی یا توان مالی کافی برای نگهداری از فرزند نداشته باشد، دادگاه میتواند حضانت را همچنان به مادر واگذار کند. همچنین اگر والدین درباره حضانت به توافق برسند، دادگاه معمولاً به این توافق احترام میگذارد مگر اینکه به ضرر کودک باشد.
لازم به ذکر است که چه حضانت با مادر باشد و چه با پدر، تکلیف پرداخت نفقه بر عهده پدر باقی میماند. در صورتی که پدر فوت کرده باشد یا از پرداخت نفقه خودداری کند، مادر میتواند از طریق مراجع قضایی اقدام کند.